Osimertinib lub Platinum-Pemetrexed w pozytywnym raku płuc EGFR T790M ad 5

Szacowany odsetek pacjentów żyjących bez progresji po 6 miesiącach wynosił 69% (95% CI, 63 do 74) w grupie otrzymującej ozymertynib i 37% (95% CI, 29 do 45) w grupie otrzymującej platynę i pemetreksed; po 12 miesiącach proporcje wynosiły odpowiednio 44% (95% CI, 37 do 51) i 10% (95% CI, 5 do 17). Czas przeżycia wolnego od progresji według ślepej niezależnej centralnej oceny był zgodny z czasem trwania badania ocenianym przez badacza, z medianą 11,0 miesięcy w porównaniu do 4,2 miesiąca (skorygowany współczynnik ryzyka, 0,28, 95% CI, 0,20 do 0,38, P <0,001). . (Dodatkowe szczegóły znajdują się w części Dodatkowych wyników w dodatkowym dodatku.) Ryc. 2. Czytaj dalej Osimertinib lub Platinum-Pemetrexed w pozytywnym raku płuc EGFR T790M ad 5

Więcej na temat mięsaka Kaposiego związanego z HIV

Charakterystyka pacjentów z mięsakiem Kaposiego zapisanych w badaniach nad chorobą nowotworową AIDS, 1996-2007. AIDS Malignancy Consortium, grupa współpracująca z wieloma ośrodkami finansowana przez National Cancer Institute, zarejestrowała 442 pacjentów z zakażeniem ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV) i mierzalnym mięsakiem Kaposiego w serii prób terapeutycznych od 1996 r. (Tabela 1).
Nasze dane sugerują, że utrzymujący się mięsak Kaposiego pomimo pozornie skutecznej terapii przeciwretrowirusowej nie jest rzadkim, izolowanym lub niedawnym zjawiskiem, jak sugerują Maurer i jego współpracownicy w liście do redakcji (wydanie 27 września) .1 Wręcz przeciwnie, nasze wyniki wskazują że od czasu wprowadzenia skutecznej terapii przeciwretrowirusowej wielu pacjentów z mięsakiem Kaposiego związanym z AIDS ma liczbę CD4 powyżej poziomu zazwyczaj związanego z podatnością na choroby oportunistyczne. Ponadto, chociaż skuteczna supresja HIV została skorelowana z regresją mięsaka Kaposiego po terapii przeciwretrowirusowej, 2 znaczna część naszych pacjentów miała niewykrywalne obciążenia wirusem HIV. Czytaj dalej Więcej na temat mięsaka Kaposiego związanego z HIV

Stenty wydzielające leki vs. Szczepienie niedrożne tętnic wieńcowych w chorobie wieńcowej Multivessel ad 6

Dla każdej z 12 kombinacji grup anatomicznych i wyników (sześć grup anatomicznych i dwa miary wyników) przewaga CABG była dość stała, przy czym tylko 11 z 48 kwartylów miało skorygowane współczynniki ryzyka, które były większe niż i nieistotne. Dyskusja
Dwie podstawowe interwencje u pacjentów z wielonaczyniową chorobą wieńcową to CABG i PCI. Kilka randomizowanych, kontrolowanych badań i badań obserwacyjnych porównywało długoterminowe wyniki tych dwóch interwencji, ale wszystkie te badania poprzedzały wprowadzenie stentów uwalniających leki.1-5 W związku z tym wyniki tych badań są nieaktualne i mogą już nie odzwierciedlać obecne relatywne wyniki. Na przykład w wielu badaniach porównano wyniki stentów uwalniających leki i gołych metalów, a większość z tych badań stwierdziła, że stenty uwalniające leki korzystnie wpływają na stenty nagie z metalem w odniesieniu do zwężenia docelowego, naczynia docelowego. zwężenie lub obydwie, lub częstość powtórnej rewaskularyzacji.6-20 Odwrotnie, dwa doniesienia ostrzegają o niebezpieczeństwie późnej zakrzepicy w stencie u pacjentów ze stentami uwalniającymi lek, 21,22 prowadzącymi do spotkania FDA, które dotyczyło bezpieczeństwa leków. Czytaj dalej Stenty wydzielające leki vs. Szczepienie niedrożne tętnic wieńcowych w chorobie wieńcowej Multivessel ad 6

Profilowanie lekarzy – analiza wzorów stacjonarnych na Florydzie i w Oregonie ad 5

Wszystkie trzy sztaby są głównie poświęcone służbie klinicznej (tj. Lekarze nie mają większych obowiązków dydaktycznych) i służą szpitalom społecznym krótkoterminowych (od 100 do 400 łóżek), które nie spełniają kryteriów Medicare, służąc niewspółmiernemu udziałowi osób ubogich. Rysunek 4. Rysunek 4. Profilowanie danych dla dwóch szpitalnych sztabów medycznych zgodnie z rodzajem usługi. Czytaj dalej Profilowanie lekarzy – analiza wzorów stacjonarnych na Florydzie i w Oregonie ad 5

Nowe wytyczne kliniczno-praktyczne dotyczące leczenia bólu u pacjentów z nowotworem ad 6

Dlatego pacjenci powinni otrzymać pisemny plan leczenia bólu, gdy tylko jest to możliwe. Planiści zrzutów powinni doradzać pacjentom i klinicystom, aby przekazywali szczegóły planu leczenia bólu innym klinicystom, gdy pacjent jest przenoszony z jednego ośrodka opieki zdrowotnej do drugiego – na przykład z ośrodka opieki zdrowotnej do hospicjum. Jesteśmy wdzięczni członkom panelu, recenzentom i konsultantom za ich wyjątkowy wkład; do asystentów badawczych Dr. Janice Fitzgerald Ulmer, Donna Mahrenholz, Elon Eisenberg i Jane Ballantyne; Pannie Evelyn Hall za pomoc w przygotowaniu manuskryptu; i do Drs. Richard Kitz i George Battit za stałe wsparcie i zachętę. Czytaj dalej Nowe wytyczne kliniczno-praktyczne dotyczące leczenia bólu u pacjentów z nowotworem ad 6