ANTYHORMONY

ANTYHORMONY Długotrwałe -podawanie zwierzętom gonadotropowego lub tyreotropo wego hormonu z przysadki mózgowej oraz innych preparatów hormonalnych powoduje powstawanie we krwi swoistych ciał, wpływających niszcząco na hormon y; ciała te nazwano antyhormonami. Według niektórych badaczy w normalnych warunkach żyli ustroju intensywność działania hormonów jest, regulowana przez odpowiednie antyhormony. Niektórzy badacze jednak zaprzeczają istnieniu -swoistych antyhormonów twierdząc, że ciała uzyskane. wskutek wprowadzenia. hormonów nie są antagonistami hormonów jako takich, lecz są to przeciwciała, wytworzone w ustroju w odpowiedzi na antygen białkowy lub inny, znajdujący się w hormonach. Czytaj dalej ANTYHORMONY

Samo badanie próba fermentacyjna przeprowadza sie w sposób nastepujacy

Samo badanie próbą fermentacyjną przeprowadza się w sposób następujący: Do naczynia podstawowego a przyrządu wkłada się szpatułką mniej więcej 5 g kału, bardzo dokładnie miesza się z wodą, oznacza się barwę, woń i odczyn i zakorkowuje się naczynie szczelnie tak, by nie było w nim pęcherzyków powietrza. Teraz napełnia się naczynie b całkowicie zwykłą wodą i łączy się naczynia a, b i c tak, że naczynie a jest całkowicie wypełnione zawiesiną kałową, b – wodą, a naczynie c jest zupełnie próżne. Cały przyrząd ustawia się w cieplarce na 24 godz. w ciepłocie ,3,7°. Po tym czasie oznacza się poziom wody wyciśniętej przez wytworzony gaz do naczynia c, otwiera się naczynie podstawowe i bada się natychmiast ponownie barwę zawiesiny kałowej, woń i odczyn. Czytaj dalej Samo badanie próba fermentacyjna przeprowadza sie w sposób nastepujacy

METODA LECZENIA OPROZNIAJACA JELITA

METODA LECZENIA OPROŻNIAJĄCA JELITA Metodę leczenia opróżniającą jelita w chorobach jelit stosuje się w ostrym nieżycie i w ostrym zapaleniu jelit, z wyjątkiem ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, nieraz w przewlekłym nieżycie jelit, zwłaszcza na początku leczenia i w zaparciu nawykowym stolca. Opróżnienie jelit osiąga się za pomocą lewatyw oraz leków. W celu pobudzenia czynności ruchowej jelit stosuje się także miesienie oraz elektryzację brzucha, a w zaparciu kurczowym zabiegi ogrzewające na brzuch . Lewatywy oczyszczające przyrządza się z wody gotowanej, bez mydła lub z dodatkiem mydła, z 1,/0 roztworu soli kuchennej (2 łyżeczki herbaciane na litr wody) lub glauberskiej, albo z lOro gliceryny (6 łyżek stołowych w litrze wody). W przypadkach silnego zaparcia hipokinetycznego, a także w zaparciu kurczowym stosuje się lewatywy z 2—4 szklanek oliwy albo oleju łogowego (oieum. Czytaj dalej METODA LECZENIA OPROZNIAJACA JELITA

Plyn wprowadza sie zawsze powoli, regulujac szybkosc poziomem irygatora

Podczas zabiegu chory powinien leżeć na lewym boku z miednicą nieco uniesioną przy pomocy wałka lub poduszki. Kankę po nasmarowaniu dużą warstwą wazeliny wprowadza się powoli i otwiera się kran, gdy kanka będzie już w. bańce odbytniczej. Płyn wprowadza się zawsze powoli, regulując szybkość poziomem irygatora. Ciepłota lewatyw wodnych powinna wynosić mniej więcej 25°. Czytaj dalej Plyn wprowadza sie zawsze powoli, regulujac szybkosc poziomem irygatora

Plyn ma wyciekac z przyrzadu z wysokosci 150-180 cm

W trakcie płukania, gdy zacznie już wyciekać z jelit czysta woda można wprowadzić do jelit kilkakrotnie także rozcieńczoną wodę mineralną. Wprowadzany płyn powinien mieć ciepłotę od 34 do 45°, zależnie od zadania. Z przyrządów niezbędnych do wykonania tego zabiegu najlepszy jest przyrząd Borosiniego w konstrukcji polskiej. Płyn ma wyciekać z przyrządu z wysokości 150-180 cm. Płukanie wykonywa się średnio 2 razy tygodniowo, w każdym razie nie częściej niż co drugi dzień. Czytaj dalej Plyn ma wyciekac z przyrzadu z wysokosci 150-180 cm

W razie dluzszego ich stosowania waga ciala zazwyczaj zmniejsza sie, zaleznie od stalej utraty duzej ilosci wody

W razie dłuższego ich stosowania waga ciała zazwyczaj zmniejsza się, zależnie od stałej utraty dużej ilości wody. Natomiast wsysanie przetworów białkowych prawie nie ulega upośledzeniu. Niemniej nie stosuje się zwykle przez czas dłuższy. ani wód gorzkich i alkaliczno-glauberskich, ani leków przeczyszczających solnych, a to aby uniknąć powstania nieżytu jelit na skutek stałego nadmiernego ich drażnienia. Najczęściej stosuje się siarczan sodowy (natrium sulfurieum), czyli sól glauberską, oraz siarczan magnezowy (magnesium sulfurieum), czyli sól gorzką. Czytaj dalej W razie dluzszego ich stosowania waga ciala zazwyczaj zmniejsza sie, zaleznie od stalej utraty duzej ilosci wody

Peginezyd u pacjentów z niedokrwistością poddawaną hemodializie AD 7

Przeprowadzono również analizę złożonego tempa poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (zgon z jakiejkolwiek przyczyny, udaru lub zawału mięśnia sercowego). W celu określenia wpływu zdarzeń występujących po odstawieniu badanego leku wykonano wstępną analizę wrażliwości kompozytowego punktu końcowego bezpieczeństwa, w której dane zostały ocenzurowane 28 dni po otrzymaniu przez pacjenta ostatniej dawki badanego leku, rozpoczęto leczenie -study ESA lub przeszedł przeszczep nerki, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Analiza wrażliwości post hoc dotyczyła wpływu wypłat z badań (patrz Dodatek Uzupełniający).
Wyniki
Badaj pacjentów
Rysunek 1. Czytaj dalej Peginezyd u pacjentów z niedokrwistością poddawaną hemodializie AD 7

Peginezyd u pacjentów z niedokrwistością poddawaną hemodializie AD 5

Podczas każdej wizyty uzyskiwano informacje o zdarzeniach niepożądanych, transfuzji, potrzebie flebotomii terapeutycznej i stosowaniu współistniejących leków. Studiuj punkty końcowe
Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności była średnia zmiana względem poziomu podstawowego stężenia hemoglobiny (z poziomem wyjściowym obliczonym jako średnia z czterech kolejnych pomiarów w czasie badania przesiewowego i wartością w dniu randomizacji) do poziomu średniego w okresie oceny (obliczona jako średnią wszystkich pomiarów uzyskanych w tygodniach od 29 do 36) (patrz Dodatek dodatkowy). Drugorzędowe punkty końcowej skuteczności to odsetek pacjentów, którzy otrzymali transfuzję w początkowym okresie dostosowywania dawki i podczas okresu oceny oraz odsetek pacjentów, u których poziom hemoglobiny utrzymywał się w docelowym zakresie podczas okresu oceny. Skuteczność oceniano także jako średnią zmianę względem wartości wyjściowej stężenia hemoglobiny w 4-tygodniowych odstępach. Czytaj dalej Peginezyd u pacjentów z niedokrwistością poddawaną hemodializie AD 5

Peginezyd u pacjentów z niedokrwistością poddawaną hemodializie AD 10

W badaniach EMERALD odsetek pacjentów, u których zgłoszono niepożądane działanie, był podobny w grupie otrzymującej pegzynatat i grupie epoetyny (odpowiednio 94,6% i 93,0%), bez większych różnic między grupami (tj. Różnice . 5 punkty procentowe w stawkach poszczególnych zdarzeń [tabela S5 w dodatku uzupełniającym]). Ciężkie działania niepożądane odnotowano u 572 pacjentów (53,7%) w grupie otrzymującej peginozyd i 309 (57,0%) w grupie otrzymującej epoetynę; ciężkie zdarzenia niepożądane, które wystąpiły u co najmniej 3% pacjentów w każdej z grup, przedstawiono w Tabeli 2. Czytaj dalej Peginezyd u pacjentów z niedokrwistością poddawaną hemodializie AD 10

Peginezyd u pacjentów z niedokrwistością poddawaną hemodializie AD 8

Populacja analizy pierwotnej obejmowała 793 pacjentów w badaniu EMERALD (z których 524 zostało przydzielonych do grupy otrzymującej peginozyd, a 269 pacjentów otrzymało epoetynę, przy czym oba leki podano dożylnie u wszystkich pacjentów) oraz 815 pacjentów w badaniu EMERALD 2 (z których 542 zostało przydzielonych do otrzymania peginozydu [437 dożylnie i 105 podskórnie], a 273 przypisano do otrzymanej epoetyny [220 dożylnie i 53 podskórnie]). Ogółem 225 pacjentów w badaniu EMERALD (158 [30,2%] w grupie peginozydowej i 67 [24,9%] w grupie epoetyny) oraz 183 pacjentów w badaniu EMERALD 2 (121 [22,3%] w peginozydu i 62 [22,7%] w grupie epoetyny) przedwcześnie zaniechało badania; najczęstszymi przyczynami przerwania były śmierć i wycofanie zgody; Innymi częstymi przyczynami były przeniesienie, zamknięcie miejsca i przeszczep nerki (Ryc. 1). Tabela 1. Czytaj dalej Peginezyd u pacjentów z niedokrwistością poddawaną hemodializie AD 8